camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

UIt het hart

Wat zit ik toch mijn tijd te verlummelen op het internet?

Ken je dat? Naar de keuken lopen en je dan afvragen wat je daar nu weer ging zoeken? Wilfen – What was I looking for? ­– is iets wat collega Josephine Dapaah maar al te goed kent, maar dan op het internet in plaats van in haar keuken.

dinsdag 22 november 2022 om 17.00 uur

 Getty Images

In mijn kindertijd vroeg mijn vader geregeld om één ding te beschrijven dat ik die week had bijgeleerd.
Een fijne gewoonte die ik heb meegenomen naar mijn eigen tweekoppige huishouden. Mijn vriend noemde gisteren een gerecht, dat hij keurig aanvulde met geografische feiten over specerijen, uit zijn indrukwekkend geheugenarchief. Om hem te overtreffen liet ik, zoals gebruikelijk, absurde nicheweetjes op hem los. Waar ik dat toch allemaal vandaan haal, vroeg hij met geveinsde verbazing. Hij kent het antwoord. Online. Op Wikipedia of een andere stoffige uithoek van het internet. Want ja, ik ben een onverbeterlijke doorklikker. Een makkelijk af te leiden sujet dat zich gretig laat meevoeren in de vergeetput die het internet is.

Er is zelfs een werkwoord voor mijn favoriete tijdverdrijf. ‘Wilfen’, naar de vraag die iedereen zich wel eens stelt: ‘What was I looking for?’ Het virtuele equivalent van de trap op lopen, maar bij aankomst op zolder niet meer weten wat je er kwam zoeken. Om dan doelloos door oude rommel te snuisteren. Al weet ik meestal heel goed wat ik zoek. Meer. Altijd maar meer. De geringste aanleiding volstaat om mijn toevlucht tot Google te nemen.

Geïnspireerd door de berichtgeving over de tussentijdse verkiezingen, nam ik me voor om alle 46 Amerikaanse presidenten met naam, toenaam en ambtstermijn uit het hoofd te leren. Terwijl een radioreporter op de achtergrond speculeert over de verkiezingsuitslag, maak ik een mentaal lijstje van namen die ik uit vorige pogingen had onthouden. Volstrekt onwillekeurig blijf ik hangen bij James Garfield. En dan maakt mijn brein een sprong naar de gelijknamige oranje kat. U weet wel, de stripfiguur die overleefde op een dieet van lasagne. Wat at die andere Garfield graag?

Soms is de aanleiding banaler. Zoals die keer dat ik geplaagd werd door een kriebelig gevoel aan mijn heup. Op zoek naar de bron van mijn huidirritatie, valt mijn oog op de drie letters op mijn ritssluiting: ‘YKK’. Anderen zouden allang blij zijn dat ze de dag kunnen voortzetten zonder jeuk. Ik niet. Ik word overmand door een onweerstaanbare drang om uit te zoeken waar die afkorting voor staat. Voor ik het weet ben ik in twee uur en twintig pagina’s de halve wereld rondgereisd.

Honger naar nog, en nu!

Is dat nieuwsgierigheid of een gebrek aan concentratie? Dit is een schijntegenstelling. Ik ben makkelijk afgeleid en toevallig ook nieuwsgierig. Of ben ik makkelijk afgeleid omdat ik zo nieuwsgierig ben? Het doet er niet toe. De echte vraag is: wat doe ik met die niet te stuiten honger naar weetjes?

Als zesjarige spaarde ik mijn vragen op in een schrift. Het internet ging toen nog langs een dure inbelverbinding. Af en toe mocht ik online, om op te zoeken wat ik dacht te willen weten. Mijn vondsten printte ik vliegensvlug uit. Goed voor dagenlang leesplezier.

Tegenwoordig wil ik mijn kennishonger hic et nunc bevredigd zien. Omdat het kan, dankzij de smartphone en 4G.

Natuurlijk weet ik dat die blitsonderzoekjes slecht zijn voor de elasticiteit van het langetermijngeheugen. Het is, vrees ik, sterker dan mezelf. Impulscontrole is het toverwoord. Een occasioneel koekje mag deel zijn van een evenwichtig voedingspatroon, maar ik laat me steeds vaker verleiden tot knowledge snacks: kleine, makkelijk behapbare brokjes info. Zelden lees ik een hele Wikipedia-pagina. Al was het maar omdat de blauwe, onderstreepte lemma’s werken als wegomleidingen op het pad naar kennis. Sommige fans van het Wikipedia-spel claimen dat het goed is voor je associatief denkvermogen om via die interne links zo snel mogelijk van het ene naar het andere willekeurige thema te surfen. Maar ik merk vooral dat alleen zeer algemene kennis en nutteloze weetjes blijven hangen.

Dus maak ik sinds kort weer vragenlijstjes, ter inspiratie voor luie weekenddagen. Goed voor mijn gemoedsrust, omdat ik me zo houd aan wat ik écht wil weten.

Die 46 presidenten ken ik nog steeds niet uit het hoofd, maar ik kan wel zeggen dat president Garfield verlekkerd was op eekhoornsoep en dat er een appeltaart naar hem vernoemd werd.

Het verhaal achter YYK zoekt u zelf maar eens op. Ik heb er te weinig van onthouden.

Aangeraden

Niet te missen