camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

interview jennifer heylen

‘Ik heb beslist om te stoppen met boos zijn’

Ze was jurylid in De slimste mens ter wereld en speelde het liefje van Dimitri Vegas in H4z4rd. Nu heeft Jennifer Heylen haar eerste hoofdrol in het theater beet. ‘Als ik faal, wil ik zo veel mogelijk schuld bij mezelf leggen.’

Door Cathérine De Kock Foto’s Titus Simoens

zaterdag 5 november 2022 om 3.25 uur

 

Op een terras in Elsene, de ­gemeente waar ze geboren werd, houdt de najaarszon een ­discobalfeestje met het ­kapsel van Jennifer Heylen (31). De ­actrice heeft net drie uur bij de kapper gezeten. Haar vlechtjes gingen eruit, haar haar is nu steil voor de theatervoorstelling Messia, waarin ze een rijmende messias speelt. ‘Ik vond het een leuke knipoog naar Jezus, die meestal afgebeeld wordt met sluik haar – al is dat een verwesterst beeld van hem.’

Heylen begon pas zes jaar geleden met acteren nadat een vriend, Dimitri Sterkens, haar had gevraagd om de hoofdrol van vluchteling te spelen in zijn kortfilm On attend. Het grote publiek kent haar sinds haar passage in De slimste mens ter wereld, waar ze in 2020 als nieuwkomer meteen de hoogste score ooit haalde. Intussen is ze er jurylid – en, benadrukt ze, al haar grappen in het programma zijn geïmproviseerd. In de film H4z4rd van Jonas Go­vaerts was ze deze zomer te zien als de vriendin van Dimitri Vegas’ personage.

Met Messia, dat Dimitri Leue schreef met haar in gedachten, speelt Heylen voor het eerst een hoofdrol op de bühne. Ze vertolkt een profeet die met haar speeches rellen uitlokt.

Je bent net terug uit Ierland, waar je de Streamz-serie Northern lights ­gedraaid hebt. Hoe was die ervaring?

‘Fijn, ik vind Guinness intussen lekker. (lacht) Ik moet soms zoeken naar ­Nederlandse woorden omdat ik zo lang Engels heb gepraat, sorry daarvoor! ­Northern lights is een Iers-Belgische ­productie, dus een deel van de crew was Vlaams. Zo heeft Anthony Schatteman, de regisseur van 2dezit, een paar afleveringen geregisseerd.’

‘De reeks gaat over rouw en verlies. Ik speel een van de vier hoofdpersonages, Denise Tielemans. Stephen Jones, de Ierse scenarist van de reeks, wist niet hoe Vlaamse namen klinken. Hij is een grote voetbalfan, dus heeft hij mijn personage naar Youri Tielemans genoemd.’

‘Omdat ik tegelijk ook Messia moest voorbereiden, hebben we het stuk gerepeteerd via Zoom.’

   • Recensie | ‘Messia’: de god van het noodzakelijk kwaad

Je hebt ook meegespeeld in de Luxemburgse reeks Capitani. Hoe anders is het om in het buitenland te draaien?

‘Er zijn meer mensen en ook meer regels op de set. Bij Northern lights was er niet alleen een intimiteitscoördinator, maar ook een food hygienist. Als we aten in een scène, kwam die de temperatuur van het eten meten en checken of alles eetbaar was. Dan kom je makkelijk aan negentig mensen op een draaidag.’

Je bent als actrice een laatbloeier. Wat was het moment waarop je hardop durfde te zeggen: ik ben actrice?

‘Ik weet niet of ik dat nu al kan zeggen. Want elke nee die ik krijg op een casting, bevestigt mijn twijfels over mijn identiteit als actrice.’

 

Heb je last van het oplichters­syndroom?

‘Zonder twijfel. We leven in een maatschappij waarin studies heel belangrijk zijn. In mijn hoofd is een acteur iemand die toneelschool heeft gedaan. Ik ben ­iemand die wil acteren. Dat verlangen maakt van mij niet per se een actrice.’

‘Mijn personages liggen altijd redelijk dicht bij mijn persoonlijkheid, in die zin dat ik nog nooit een muurbloempje heb gespeeld. Denise in Northern lights: ik ben háár. En Messia is ook een extravert personage. Dus opnieuw: ben ik dan wel een echte actrice? Of ben ik iemand die heel naturel mezelf op verschillende manieren kan spelen? Acteren leek als jonge twintiger nooit een optie.’

Je hebt een tijd rechten gestudeerd.

‘Tegen het advies in, want ik was helemaal geen goeie student. Ik ben met school gestopt omdat ik slecht was in studeren en nu zit ik de hele tijd iemand anders zijn woorden in te studeren: hoe ironisch is dat?’ (lacht)

Werd je als leerling onderschat van­wege je kleur?

‘Dat is moeilijk met zekerheid te zeggen. Als ik faal, wil ik zo veel mogelijk schuld bij mezelf leggen, want dat is het enige waarover ik controle heb. Als ik me constant moet afvragen of ik kansen mis vanwege mijn kleur, dan vind ik nooit rust. Wat niet wegneemt dat er ­racisme en discriminatie is. Ik zet mijn tv aan en ik zie een presentator een bord melocakes op tafel gooien die er absoluut een punt van wil maken om het n-woord te gebruiken.’

Je verwijst naar Gert Verhulst in De tafel van vier.

(onverstoorbaar) ‘Hij is niet de eerste en hij zal niet de laatste zijn die zwarte mensen banaliseert. Hoe is het mogelijk dat er live op tv aan mensen gevraagd wordt om hun waardigheid als mens te verdedigen? Als je vraagt wat het probleem is met het n-woord, dan vraag je eigenlijk: “Waarom mag ik je niet uitschelden, leg me dat eens uit?” Alleen al het feit dat iemand een specifiek woord nodig heeft om een ander van jou te onderscheiden. Ik ben geen n***r, ik ben een mens.’

In het verleden werd je al eens als vluchteling of als sekswerker gecast. Ben je je daar meer tegen gaan ver­zetten?

‘Ik denk elke keer: ik doe het niet meer. Maar ik ben nog altijd afhankelijk van het werk dat ik kan krijgen. In Twee ­zomers speelde ik een onderzoeksrechter, een rol waarin mijn kleur er helemaal niet toe deed: dat is fijn.’

‘Ik denk dat elk stereotype voortkomt uit een waarheid, al is dat maar een klein stukje waarheid. Het pijnlijke is dat stereotypes een deeltje van de werkelijkheid dreigen voor te stellen als de hele waarheid. Vluchtelingen zijn vaak mensen van kleur, dus is het niet gek dat ze mij vragen. Ik geloof niet dat een regisseur denkt: alle zwarte vrouwen zijn prostituees of alle prostituees zijn zwarte vrouwen, dus laten we maar een zwarte actrice casten. Maar sommige vooroordelen zitten zo ingebakken in onze maatschappij dat we ze niet meer in vraag durven te stellen.’

‘Ik zou niets liever willen dan in België werken, maar ik krijg meer kansen in het buitenland, waar ze al verder staan wat diversiteit betreft.’

Met Dimitri Leue in MessiaSara De Graeve

Word je daar niet boos van?

‘Dat is frustrerend, maar ik heb onlangs beslist om te stoppen met boos zijn. Ik help mezelf er niet mee. Ik kan alleen maar hopen dat het met de tijd betert. Je kunt makers ook niet verwijten dat ze hun leefwereld spiegelen in hun projecten. Ik neem het witte regisseurs dus niet per se kwalijk dat ze voor hun vrouwelijke hoofdpersonage sneller denken aan witte actrices.’

Dan zeg je ook: het verandert pas echt als er meer makers van kleur zijn?

‘Ja, en dat begint stilaan te veranderen. Michaela Coel (die ‘I may destroy you’ maakte, red.) is een goed voorbeeld in het Verenigd Koninkrijk. Hier hebben we Ammen Simpson Ogedengbe, die een reeks voor de VRT mag maken waarin ongetwijfeld veel diversiteit zal zitten.’

Je bent ook zelf bezig aan een film. Hoe zit het daarmee?

‘Ik heb een atelier van het Vlaams ­Audiovisueel Fonds gevolgd om mijn idee te pitchen. De volgende stap is het scenario ontwikkelen. Maar elke dag verandert mijn idee over het project.’ (lacht)

Wat weet je wel al zeker?

‘Dat het gaat over twee vriendinnen: de ene is zwart, de andere is halfwit en halfzwart. Ze beleven de samenleving zo anders dat het tot wrijvingen tussen hen leidt. Het meisje van gemengde afkomst wordt niet per se beter behandeld, maar anders.’

Je bent opgegroeid in Bierbeek met twee halfbroers die een witte vader hebben. Je biologische vader was zwart. Werd je door de buitenwereld anders behandeld dan je broers?

‘Dat is moeilijk te zeggen, ik zou er eens met mijn broers een gesprek over moeten hebben. We schelen ook wel wat in leeftijd: toen zij kleuters waren, zat ik al in het middelbaar. Dat grote leeftijdsverschil creëert sowieso een afstand en maakt dat je die dingen apart van elkaar beleeft. Ik zal nooit helemaal begrijpen hoe een dubbelbloed zich voelt. Ik kan alleen maar luisteren en wat ze mij vertellen, aannemen als waar. Net zoals ik hoop dat mensen ook mijn waarheid erkennen.’

Op Tiktok steek je af en toe de draak met racisme.

‘Racisme is een lelijk doosje dat ik liever dicht laat, maar waarvan ik weet dat het soms open moet. Het is een evenwichtsoefening waarmee ik worstel. Ik vind het moeilijk om op de barricades te staan, omdat er zoveel mensen van kleur met evenveel verschillende meningen zijn. Wie ben ik om voor alle zwarte vrouwen te spreken? Telkens als ik me uitspreek over dat thema, krijg ik bovendien bagger over me heen.’

‘Maar ook als ik niet reageer, voel ik de gevolgen. Ik was in Dublin aan het werk toen De tafel van vier werd uitgezonden. Ik had er helemaal niets mee te maken en toch werd ik op sociale media vergeleken met een melocake.’

Probeer je met zo’n trol het gesprek aan te gaan?

‘Nee, ik zit nu al te veel op mijn gsm.’ (lacht)

Liefdesverdriet

Ze probeert zich af te schermen voor te veel negativiteit, vertelt ze. ‘Ik beleef de dingen heel intens: de kleinste tegenslag is het einde van de wereld. Maar iets kleins kan ook mijn grootste geluk zijn. Als een kind valt, huilt het en na een paar seconden is het voorbij. Ik heb de neiging om mijn gevoelens ook zo te ervaren: alles komt hard binnen, ik uit wat ik voel en dan is het weer voorbij.’

 

Je leeft in het nu?

‘Ja, heel erg. Ik ga soms compleet op in het moment. Tegelijk kan ik ook heerlijk fantaseren over de toekomst. Als ik de vraag krijg voor een casting, heb ik me een uur later al ingebeeld hoe ik die rol zal spelen, wie mijn tegenspelers zullen zijn en wat ik met het geld van die rol ga kopen. ­Alles is meteen ingevuld in mijn hoofd. Als ik dan een nee krijg, is het alsof ze mij dat allemaal ontzeggen. Dat is ook zo in de liefde: ik romantiseer mijn relatie tot de dood en als ik er afscheid van moet nemen, ben ik er compleet kapot van.’

Je bent single, flapte je eruit toen je in maart de Ensors presenteerde. Een blije vrijgezel?

‘Ja, maar als ik morgen de persoon van mijn leven tegenkom, toevallig met een ring, wie ben ik om nee te zeggen? (lacht) Ik wil eigenlijk vooral niet scheiden. Liefdesverdriet is een aanval op je psyche: rouwen om iemand die niet dood is, is vreselijk. Het is verdriet dat ik moeilijk kan relativeren, net omdat ik niet verder kijk dan de dag erna.’

Heb je nu nog liefdesverdriet?

‘Nee, ik heb het kunnen loslaten. Het was heel moeilijk, ik heb met mijn hele zijn vastgehouden aan mijn vorige relatie. In mijn hoofd was hij een gigantische boom ­geworden die ik helemaal had versierd. Te veel fantasie, ik zei het al.’ (lacht)

‘Voor mijn omgeving kan de manier waarop ik omga met emoties, soms overweldigend zijn: ik besef dat ik véél ineens kan zijn. “Je praat zo luid”, krijg ik weleens te horen, en dan wil ik me wel aanpassen en zachter praten. Maar het is belangrijk om je licht niet te veel te dimmen, je moet ook blijven shinen.’ 

Messia met Jennifer Heylen en Dimitri Leue loopt tot 23 december.

Aangeraden

Niet te missen