camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Lievesbrieven

Hoe zeg ik aan mijn vrienden dat hun partner niet welkom is op mijn feestdiner?

In deze rubriek beantwoordt redacteur Lieve Van de Velde elke twee weken een lezersbrief over alle vragen die het leven ons toewerpt. Deze week: hoe zeg ik mijn vrienden dat ik ze liever zonder hun lief zie komen op mijn eindejaarsdiner?

Door  

zaterdag 5 november 2022 om 3.25 uur

 Debora Lauwers


Dag Lieve,

Omdat ik al heel wat jaren als vrijgezel door het leven ga en veel belang hecht aan mijn individuele vrijheid, zijn de ‘dinertjes met bevriende koppels’ van weleer uit mijn leven verdwenen. Dat heb ik al dan niet bewust zelf opgezocht. Ik kan bijvoorbeeld ontzettend genieten van koken voor mijn met precisie gecureerde gezelschapje van vrienden, maar daar horen partners voor mijn gevoel vaak niet bij.

Van de weinige vrije tijd die het leven je blijkbaar gunt in je jaren als dertiger, moet ik de waardevolle momenten met goede vrienden zorgvuldig orkestreren en koesteren. Een oninteressant gesprek met een verre kennis op een feestje kon ik vroeger makkelijk wegslikken, nu voel ik me al snel van mijn tijd beroofd. Bot gezegd heb ik vaak niet de energie om de levenspartners van mijn vrienden op eenzelfde manier te betrekken als ik tien jaar geleden deed. Tuurlijk zijn er uitzonderingen die dat doorbreken, maar de druk om vriendschap te sluiten met elk (nieuw of oud) lief in de vriendenkring, wordt me soms teveel.

Nu zijn er al vrienden die niet langer ingaan op een uitnodiging als ze weten dat hun partner niet welkom is, en dat steekt wat. Tijdens de eindejaarsperiode zou die wrevel wel eens een zinderende finale kunnen bereiken: ik wil met veel plezier een groots diner klaarmaken, maar wie zal zijn geliefde willen thuislaten? Valt elke vriendengroep dan onvermijdelijk uiteen in de klassieke verdeling van singles en koppels? Natuurlijk weet ik dat het fijn is als je je hele wereld met je geliefde kunt delen, maar hoe geef ik aan dat de ruimte in mijn hoofd en mijn huis daar te klein voor is?

Berten (33)



Beste Berten,


Oh, wat je schrijft, is ergens heel herkenbaar. Niets is zo fijn als een avond met vrienden die niet meer dan twee woorden nodig hebben om te weten wat je bedoelt. Connectie. Iets puurs. Liefde, ook. ‘Ik heb geleerd dat het volstaat om samen te zijn met de mensen die ik graag heb’, om het met een citaat van Walt Whitman te zeggen.

Komen er derde partijen mee aan tafel, dan wordt connectie conversatie. Soms met dichtgeknepen billen. Want plots moeten er vragen gesteld worden, spontane lachbuien uitgelegd, herinneringen gekaderd. Er moet beleefd geluisterd worden, ook dat. Het volstaat dat er één nieuwe partner bij is om een tafel van soulmates het soulmate-gevoel te laten verliezen. Zonde, beste Berten, inderdaad. Bovendien vreet dat energie, vraagt het een focus die je niet nodig hebt onder vrienden. En is het dat waard? Soms, zoals je schrijft. Serendipiteit: soms ligt er zo via via onverwachts een nieuwe soulconnectie om de hoek, soms ook niet, en dan krijg je er alleen maar inspanningshoofpijn van. En ja, ook ik vind het vaak raar hoe het een ongeschreven regel is dat partners hun werelden bijna compleet moeten delen.

Je brief doet me ook spontaan denken aan het universum van de Ierse schrijfster Sally Rooney. Aan de sfeer van een, zoals jij schrijft, zorgvuldig gecureerde vriendengroep in een Italiaanse villa. Een buitenstaander probeert een plaats te vinden. Halfslachtig. Codes worden gezocht. Aansluitingen gemist. De vrienden vormen een wat elitaire klittenband waar je als buitenstaander moeilijk bij kan. Het heeft iets benijdenswaardigs, maar ook, als ik dat mag zeggen, iets onsympathieks.

Bon, je vraagt naar de beste manier om je vrienden duidelijk te maken dat je hen solo aan de feestdis wil. Eerlijk gezegd denk ik niet dat er een ideale manier is om zoiets te zeggen. Ik zoom even uit. Als jij vraagt aan je vrienden om zonder lief te komen, ben jij misschien wel de stress kwijt, maar gooi je die over hun muur. Beeld je een scène aan hun thuisfront in. De dilemma’s waar je hen voor zet. Hoe krijgen zij thuis uitgelegd dat hun goede vriend hen liever niet ziet komen met hun lief? Je wil je vrienden een mooie avond bezorgen, maar doe je dat wel als je hen afsnijdt van hun partner? Bovendien zit die eindejaarsperiode sowieso al bomvol obligate sociale symboliek.

Excuus. Ik ga me hier te buiten aan allerlei oordelen, terwijl je me vraagt hoe je die boodschap kunt overbrengen. Kwetsbaar, eerlijk, bot zelfs, zoals je het schrijft hierboven, lijkt me de beste weg. ‘Geen ruimte in je hoofd’, vind ik een mooie, maar ik vrees dat ook die wrevel zal oproepen, want ‘hey’, denken veel mensen, ‘die ruimte maak je toch, en anders helpen wij wel’. Wat ik zelf zou doen, is een emotionelere kaart trekken. Je schrijft dat je zelf al jaren vrijgezel bent. Ik weet niet of het speelt, maar ik kan me inbeelden dat ook dat ergens wringt: je vrienden zien groeien in hun liefdesleven, en dan nog voor zo’n constructie moeten koken? Hm. Zeggen dat je dat moeilijk vindt, geconfronteerd worden met je eeuwige solo-status, lijkt me in elk geval een uitleg waar veel mensen empathisch op reageren. Zo hebben ze misschien het gevoel dat ze iets voor jou doen, meer dan dat ze uitgesloten worden?

Lieve


Wil u iets aankaarten, mail uw brief dan naar: Lieve.vandevelde@standaard.be


Aangeraden

Niet te missen