Foto:  Koen Bauters
recensie metallica

Rock Werchter | Metallica: roepen, lawaai maken en liefde prediken

De wei van Rock Werchter had al veel tegenvallers moeten trotseren - de coronagerelateerde afzegging van Greta Van Fleet, een drieste wolkbreuk, de passage van The Kid Laroi - maar van één groot onheil bleef ze wel gespaard: Metallica moest niet passen.

Twee dagen nadat ze een show in het Zwitserse Frauenfeld hadden moeten afzeggen omwille van een coronageval in de entourage, waren de ceo’s van de Zware Industrie speelklaar geraakt. Het Festivalpark was even klaar voor hen: een legioen Metallica-T-shirts zorgde er al de hele dag voor dat de wei zwartgeblakerd leek.

James Hetfield begroette de 60.000 mensen aan de Main Stage met ‘Whiplash’. ‘We’ll never stop, we’ll never quit’, blafte hij daarin, waarna het publiek naadloos aanvulde: ‘Cause we’re Metallica’. Daar was iets van aan: met hun negende passage komen de Amerikanen bovenaan de Werchterranking aller tijden te staan, naast de Britten van The Chemical Brothers. Ook Hetfield wou even stilstaan bij die levendsuur. Nadat Kirk Hammett de wei een eerste keer omver had gesoleerd in ‘Creeping death’, plaatste Papa Het een dankwoordje. ‘Het was een kinderdroom van mij om elke avond op het podium te staan om lawaai te maken met mijn gitaar en te roepen tegen mensen. Na 41 jaar in het vak kan ik alleen maar dankbaar zijn.’

Zo zacht, liefdevol en verbindend als de 58-jarige frontman klonk in zijn bindteksten - zouden hij en Eddie Vedder samen met Nick Cave op hogepriestercursus geweest zijn? - zo ruw, dreigend en dwars klonk hij in de songs. Met ‘Enter Sandman’, ‘Ride the lightning’ en ‘No leaf clover’ vuurde Metallica een nachtmerrietrilogie op het Festivalpark af - als de slaap u niet de das om doet, dan zal het wel de elektrische stoel of een aandenderende vrachttrein zijn, leek de boodschap.

Ook het publiek leek er een beetje van onder de indruk. Bij ‘Ride the lightning’ liet de wei zich verleiden voor een schuchter gescandeerd ‘Hey! Hey! Hey!’, maar dat verstomde toen het tijd was voor Hammetts solo. Ook in ‘Sad but true’ gingen de snaveltjes toe toen Hetfield zijn keel open zette. ‘Wow, you’re really quiet’, stelde de bandleider vast. ‘Is dat omdat jullie zo aandacht aan het luisteren zijn naar wat er gebeurt?’ De groep gooide dan maar ‘Nothing else matters’ in de strijd - daarbij mócht het gerust wat kalmer zijn.

Een kostuumwissel later - Hetfield ruilde een zwarte T-shirt met mouwen voor één zonder - was het tijd voor een verzameling hits. Daarbij bleek ‘Moth into flame’, de enige song uit Metallica’s meest recente plaat Hardwired … to self-destruct (2016), terecht een plaatsje verworven te hebben tussen ‘For whom the bell tolls’ en ‘Seek & destroy’. Maar wat er op en rond het podium gebeurde strookte niet helemaal met wat er uit de luidsprekers kwam: zo minutieus als de riffs en solo’s mekaar opvolgden, zo flauwtjes oogden de laser- en lichtshow voor een headliner. Dat de show om de haverklap onderbroken werd voor een weinig zeggend filmpje, deed ook geen deugd aan het tempo.

Misschien was het omdat de eindmeet in zicht was, of misschien omdat de toevoeging van vlammenwerpers en vuurwerk band én publiek had opgeschrikt, maar bij de afsluiters ‘One’ en ‘Master of puppets’ kwam er wél schot in de zaak. Alleen was het dan al tijd voor ‘exit light, enter night’. Na een set vol twijfels en demonen stuurde Metallica Rock Werchter dan maar naar hun tenten met nog een boodschap van liefde. ‘We are Metallica, and so are you’. Alleen zo houd je het 40 jaar vol.

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig

Aangeboden door onze partners
Aangeraden
Niet te missen