camera closecorrect Verwijs ds2 facebook nextprevshare twitter video

Hart en hoofd Coronacrisis

Kijk niet naar wat je niet hebt, maar naar wat je wel hebt

Waarom zou je doemdenken als je het ook positief kunt bekijken? Kwel jezelf niet als je het ook aangenaam kunt maken. Of het nu een filosoof was die het bedacht, dan wel een politicus: optimism is a moral duty.

Tekst en foto’s

donderdag 19 november 2020 om 3.25 uur

Gezien in Zeebrugge. 

‘Mijn leven is een beige brei geworden’, verzuchtte ze. Ik draaide me om. ‘Hoe bedoel je?’ ‘Ik kan niks meer, alle dagen zijn het hetzelfde’. ‘Hoe kun je dat nu zeggen?’, vroeg ik niet begrijpend. Iemand anders kwam erbij staan. ‘We hebben geen enkel perspectief.’ ‘Dat hebben we wel’, zei ik verontwaardigd, en ik begon een betoog. ‘Dat zou je beter eens opschrijven’, antwoordden ze toen ik was uitbetoogd. Et voilà.

Om te beginnen hebben we wél perspectief. Er zijn al twee vaccins en ze werken beter dan verhoopt. De zomer ziet er aantrekkelijker uit dan gevreesd. Daar kunnen we ons aan optrekken. Maar ook in de tussentijd mogen we de moed niet laten zakken.

Je zult zeggen: je hebt makkelijk praten. Of: ik kan dat allemaal niet. En dat zal allemaal waar zijn. Maar je moet niet kijken naar wat anderen voor jou kunnen doen, en je moet zelfs niet kijken naar wat jij voor anderen kunt doen, je moet voor één keer zien wat je voor jezelf kunt doen.

‘We kunnen nergens meer naartoe’, hoorde ik de afgelopen weken vaak zeggen. Maar dat is niet waar, we kunnen nog naar heel veel’

Kijk niet naar wat je niet hebt, kijk naar wat je wél hebt. En dat is best veel. ‘We kunnen nergens meer naartoe’, hoorde ik de ­afgelopen weken vaak zeggen. Maar dat is niet waar, we kunnen nog naar heel veel. In elke beperking schuilen mogelijkheden.

Volg de vloedlijn

Een tijdje geleden keek ik bijvoorbeeld eens naar de online kaart met wandelknooppunten, en ik ontdekte dat er op nauwelijks een halve kilometer van mijn deur zo’n wandelknooppunt ligt. Het bevindt zich in een straatje waar het asfalt overgaat in een veldweg. Ik woon al tienduizend jaar in dezelfde buurt, maar ik was nog nooit in die veldweg geweest. Toen ik begon te stappen, leidden de wandelknooppunten me van het ene ­onbekende wegje naar het andere. Ik steeg en ik daalde, ik liep tussen velden en langs achterkanten van huizen. De ene keer vroeg ik me tussen de koeien af of ik nog wel op een weg liep, het volgende moment stond ik in het midden van nergens voor een kapel. Ik keek mijn ogen uit en zag mijn omgeving zoals ik ze nog nooit had gezien, terwijl ik op geen enkel moment verder weg was dan pakweg een kilometer of acht van huis. Het kostte me niks, hoogstens wat energie om te stappen, maar zelfs dat deed deugd.

Zo stapte ik vorige week ook van Zeebrugge naar Blankenberge en terug. Dat is niet zo lang. En ook niet moeilijk te vinden: gewoon de vloedlijn volgen! Onderweg keek ik naar het geweldige spektakel van golven en wolken. Als een schilder zo’n moment vastlegt, blijf je er in een museum een paar minuten voor staan. Maar de natuur hoeft niet onder te doen voor kunst, ze borstelt zichzelf op een continu veranderend canvas.

Gezien in Halle. 

Daar moet je niet eens voor naar zee. Het is herfst. Mensen, HET IS HERFST! Alleen al dát is een reden om de vlag uit het raam te hangen. Want welke kleurexplosie gaat er aan de winterslaap toch vooraf. Elke boom is een meesterwerk van het pointillisme. Groen, geel, oranje en bruin blinken in miljoenen variaties. Toen ik onlangs door het kasteelpark van Gaasbeek liep, was mijn ­esthetische ervaring groter dan toen ik net voor de lockdown Kanal bezocht.

Je moet er zelfs je huis niet voor uit. De zonsop- en ondergangen zijn zelden zo mooi als in deze tijd van het jaar. De kleuren zijn hard, maar tegelijk zacht door de vele gradaties. Dat speelt zich elke onbewolkte dag af voor je neus. Het enige wat je moet doen, is uit het raam kijken.

Als in ’58

Denk ook niet aan wat je allemaal niet kunt doen als je weet dat je dat anders evenmin zou doen. Het is nu eenmaal sneller donker, het is nu eenmaal kouder. Ook zonder semilockdown zou je er sneller voor kiezen om gewoon thuis te blijven. Ook zonder lockdown zou je jezelf moeten aansporen om uit de zetel te komen. Dat deed ik bijvoorbeeld vorige week. De lucht was grijs, maar ik dacht: ik ga een eindje fietsen. Ik had niet echt een doel, maar terwijl ik door het Pajottenland fietste, zag ik in de verte het Atomium. ‘Als ik daar nou eens naartoe reed’, dacht ik, en een minuut of twintig later stond ik al op de Heizel.

Gezien in Meerbeke. 

Omdat ik daar dan toch was, besloot ik om in de omgeving wat rond te fietsen en probeerde ik me te verbeelden hoe het daar in 1958 moet zijn geweest. En hoe de massa volk er door de brede lanen flaneerde. Die lanen zijn er nog, maar de paviljoenen zijn vervangen door groen. Veel groen. Van de luchtbrug die ooit een halve kilometer van het terrein overspande, is alleen het begin nog overgebleven. De geschiedenis lag er aan mijn voeten. In de verte zag ik het Amerikaans Theater liggen en ik fietste ook daar­naartoe. En toen naar de Japanse ­Toren. En naar het Groentheater – heb ik al gezegd hoe mooi de bomen er tegenwoordig uitzien? En zo verzeilde ik van de ene plek op de andere, en voor ik er erg in had, was het vier uur en moest ik me reppen om nog voor het donker thuis te zijn, want ik had verzuimd om fietslichtjes mee te nemen. Om 13 uur had ik er immers nog geen flauw benul van dat ik anderhalf uur later voor het Atomium zou staan. En dat is de raad die ik iedereen zou willen geven: verras jezelf. Blijf in je kot, maar laat je tegelijk uit je kot lokken. Wie niks zoekt, ontdekt veel.

Lezers inspireren lezers

Welk recept vrolijkt uw coronadagen op? Stuur uw ­recept in via de app DS Nieuws of via standaard.be/troostrecept. In DS Magazine van 5/12 tonen we een ­selectie.

In het nieuws