Foto: Koen Bauters

Two Feet: knikkebollen op de beat

Een gitaar. Een keyboard. En een song die viraal ging. Daarmee moest Two Feet het doen. En dat bleek net niet boeiend genoeg.

Two Feet is het pseudoniem van de New Yorkse twintiger Zachary William Dess. Hij is een van die artiesten op de Pukkelpop-affiche die je gerust kunt beschouwen als een internetfenomeen. Toen Dess op een zotte zaterdagnacht zijn song ‘Go fuck yourself’ online zwierde, ging die in sneltempo viraal. Het plotse succes eiste zijn tol; hij zich kort daarna opnemen in het ziekenhuis wegens mentale problemen en zelfmoordneigingen.

Intussen gaat het beter met hem en bracht hij een EP uit. De songs die hij daaruit bracht vandaag, bleken veelal doorslagjes van voornoemde virale hit. Two Feet greep al te vaak terug naar bluesy gitaarriffs die inwisselbaar klonken, en zijn keyboardman leek zijn metronoom vastgezet te hebben op 90 bpm. Aangenaam hoofdknikken was het wel op dat steady ritme, maar spannend kon je het niet noemen.

Two Feets kenmerkende combinatie van bluesgitaar en beats mocht dan al vernieuwend klinken, de volgestroomde Lift werd pas wakker toen de Spotify-hitjes voorbijkwamen.


Wijzelf werden pas wakker toen Two Feet ‘Ain’t no sunshine’ van Bill Withers onder handen nam, en we onszelf betrapten op de gedachte dat dit een iets té welkome afwisseling was.

De podcasts van De Standaard