Foto: Bruno Bollaert

Kenny Werner en Grégoire Maret: Warm eerbetoon aan Toots

Vijftig jaar Middelheim: een feesteditie, en dus moest ook de muziek van Toots Thielemans er een plaats krijgen. En zo geschiedde.

Drie jaar na zijn dood kreeg Toots – jarenlang de peter van Jazz Middelheim – een waardig eerbetoon. Kenny Werner, zo'n twintig jaar zijn vaste pianist, was de aangewezen man om dat in goede banen te leiden. Maar de zwaarste taak rustte op de schouders van Grégoire Maret. De Zwitserse harmonicavirtuoos kreeg ooit van Toots een goede raad mee: ‘Je moet nooit proberen mij te kopiëren, zoek je eigen weg.’ Iets waar Maret blijkbaar in is geslaagd.


Werner en Maret begonnen in duo, met 'Days of wine and roses', 'Autumn leaves' en 'The dolphin'. 'Toots leerde ons hoe je een noot moet voelen', zei Werner, en die emotionele verbondenheid met de muziek was bijna tastbaar. Al snel werd gitarist Philip Catherine erbij gehaald, en met ook nog eens Nicolas Thys (bas) en Dré Pallemaerts (drums) erbij werd het ook een beetje een Belgisch jazzfeestje. De band plukte uit het overbekende repertoire van Toots maar Maret gaf er wel een persoonlijk cachet aan, met een soms verbluffende virtuositeit. Zijn solo in 'Waltz for Sonny' speelde hij met een snelheid die Toots in zijn laatste jaren niet meer had.


Ook de lyrische solo's van Catherine vielen in de smaak: de gitarist kreeg een staande ovatie toen Werner en Maret besloten nog enkele nummers in duo te spelen. Onder andere 'My way', 'Ne me quitte pas' en 'Wonderful world' kwamen aan de beurt. En dan riep Werner Philip Catherine en co. terug voor het bisnummer. Dat werd ‘Bluesette’, maar dat had u al geraden. Een voorspelbaar, maar waardig slot van een warm eerbetoon.


En Werner? Die speelde lyrisch als altijd. Misschien gebruikte hij wat te vaak die zeemzoete string-synthesizer, maar ach, Toots hield daar erg veel van, dus waarom klagen?

De podcasts van De Standaard