Foto: Bruno Bollaerta

David Murray Quartet ft. Saul Williams: powerjazz met een boodschap

Vandaag zijn velen het vergeten, maar er was een tijd dat David Murray de hipste vogel van de avant-gardejazz was.

Eind jaren 70 was de saxofonist met het gespierde geluid dé vedette van de loft jazz-beweging in New York, en zijn platen 'Ming' en 'Home' behoren tot de strafste jazz van de jaren 80. Intussen is zijn ster wat weggedeemsterd, ook al omdat Murray al vele jaren in Parijs woont. Maar hij maakt nog altijd boeiende platen. Zoals 'Blues for Memo' van vorig jaar, met vocalist Saul Williams, een gereputeerde figuur uit de hiphop. En het is met die Williams dat Murray een prima concert heeft gespeeld op Jazz Middelheim.


Williams - meer spoken word-artist en slam poet dan rapper - maakte meteen indruk met zijn warme stem en sterke teksten. Soms poëtisch, vaak met een militante boodschap. Zoals toen hij tekeer ging tegen het neofascisme en wantoestanden aanklaagde in Syrië, Brazilië, Jemen en Congo - zelfs de Boulevard Leopold werd vermeld als voorbeeld van hoe we soms de verkeerde leiders herdenken. 'All those lessons never taught', zuchtte Williams.


Elders trok hij parallellen tussen de robotisering en slavernij. Zware boodschappen, maar die werden wel verpakt in jazz van de bovenste plank.


Murray blijft een fantastische muzikant. Met zijn tenorsax produceert hij een indrukwekkende klank die zowel naar het 'buikgeluid' van Coleman Hawkins als naar de rauwe freejazz van Albert Ayler verwijst: Murray staat met zijn ene voet in de traditie en met de andere in de avant-garde. Hij strooide gul met solo's waarin hij zijn sax vervaarlijk liet grommen of zo hoog liet piepen dat het bijna pijn deed aan de oren. Indrukwekkend. Dat was David Bryant al evenzeer, de pianist van Murray's kwartet: virtuoos en passioneel. En zo beleefde Jazz Middelheim, na een ook al geslaagd concert van Idris Ackamoor and the Pyramids, meteen een eerste hoogtepunt.
De tent bedankte met een staande ovatie.