Foto: Koen Bauters

Equal Idiots: pokkenherrie, chaos en vette pret

Vergéét die tips over rustig wakker worden: op een festival is een short sharp shock de enige manier om er weer helemaal bij te zijn. Voor een groenscherm dat ons even deed denken dat er, Imax-gewijs, 3D-effecten te zien zouden zijn, liet Thibault Christiaensen zijn fijnste Frank Black-schreeuw horen in ‘Run’, en we waren vertrokken voor een uurtje fijne pokkenherrie.

De Idiots opereren meestal ergens tussen Pixies en Ramones, en doen dat strak en snel. Maar op onbewaakte momenten weten ze je altijd te verrassen: die country-achtige intermezzo’s in ‘Wrong’ zouden ze als kinderen misschien zijn blootgesteld aan de hit ‘Cotton eye Joe’? En wie had ooit gedacht dat wij dat geen slechte zaak zouden vinden? Equal Idiots zijn altijd goed voor het humeur.
Geen 3D-effecten op het scherm, wel dansende inflatables die na drie songs opdoken. En ‘Toothpaste Jacky’ dat werd opgedragen aan de mama’s in de wei; Pieter Bruurs tikte de intro op een xylofoontje maar verkaste daarna weer snel naar zijn drumstel, want de song bouwt naar een Nirvana-achtige climax.

De nieuwe song '16’ is familie van ‘Sheena is a punk rocker’ van Ramones, altijd een goede zaak. Bruurs ging even op zijn drumstoel staan om ons op te jutten na ‘Seduction of Judas’: het was beginnen te regenen, de laatste twee nummers leken wat teveel op elkaar. Een optreden kan op zo’n moment leeglopen, maar Equal Idiots hebben ondertussen zoveel podiumvastheid dat ze zowaar een versnelling hoger schakelden. Christiaensen plukte twee fans uit het publiek plukte om percussie te spelen tijdens ‘Butter'. Tijdens ‘Ça plane pour moi’ zagen we voor het eerst sneakers boven de hoofden opduiken, en – respect – een fan in een sweatshirt met het opschrift ‘Kempen’ die het nummer rechtstaand op de schouders en handen van zijn vrienden uitkeek. De cover die Equal Idiots van die song spelen, is dan ook de beste versie na het origineel van Plastic Bertrand. Dat wil wat zeggen, want ook Metallica en Sonic Youth hebben die gecoverd – en zonder Christiaensens extra strofe, waarin Pukkelpop een bloemetje kreeg toegeworpen.

Herrie, chaos en vette pret: dit soort rock is een niche geworden op festivals, maar op zijn best doet hij ontzettend deugd. Equal Idiots speelden hem alweer op zijn best. Merci mannen.

De podcasts van De Standaard