Foto: Koen Bauters

The National: met één hand op de rug

Casual kauwend, met één hand op de rug en een glas wijn in de andere, kwam Matt Berninger het podium op. De frontman van The National is waarschijnlijk al nerveuzer zijn woonkamer binnen gewandeld dan de Marquee. Maar na twintig jaar in het vak gaat zelfs een schuchtere kapstok als Berninger zich in zijn sas voelen op de bühne - zelfs in die mate dat de rockband uit Cincinatti zich dit jaar aan twee Pukkelpopshows waagt.

Op zondag volgt een set vol fan favorites, waarop gestemd kon worden. Om dubbels te vermijden moest dit optreden het dan ook stellen zonder ‘Terrible love’, ‘I need my girl’ of ‘Fake Empire’ - van met één hand op de rug spelen gesproken. Dat maakte het quasi onmogelijk om deze set tot de beste van The National ooit te bombarderen, maar het was des te indrukwekkender hoe songs als ‘Pink rabbits’, ‘Light years’ en ‘Graceless’ de onverwachte kans grepen om te schitteren. De overgave van Berninger deed de rest: na twee nummers hing hij al tussen de liefdevol grijpende armen van het publiek. Zo weet u meteen waarom de band na al die jaren van spontane excursies tussen de fans nog altijd met een kabelmicrofoon werkt - anders vinden ze Berninger nooit terug in de massa.

Voor wie zich nog afvroeg wat een ‘dad rock’-band als The National deed op een festivalaffiche met Billie Eilish, Post Malone en Twenty One Pilots, zat de sleutel in ‘Don’t swallow the cap’. ‘I have only two emotions/ careful fear and dead devotion’, prevelde Berninger daarin. Ook hij dealt in de vertwijfeling die de Gen Z-artiesten zo kenmerkt. De ‘I took the medicine and I went missing’ uit ‘Graceless’ zou zelfs perfect in de Xanax-raps van Post Malone passen, mocht die in staat zijn acht coherente woorden na mekaar te plaatsen. Alleen kleurt The National die songs niet in met hiphopbeats, maar de orkestrale rock die de gebroeders Dessner uit hun gitaren slingerden.

De groep lijkt ook alsmaar uit te breiden: nu werd gastzangeres Pauline De Lassus toegevoegd aan de negenkoppige lineup. Zij nam de talrijke vrouwenpartijen voor haar rekening die het nieuwe album ‘I am easy to find’ sieren. In ‘Guilty party’, waar Berninger zich verontschuldigde met de oprechte eerlijkheid van een verstokte dronkaard, bood haar subtiele tweede stem een broodnodig houvast - het liet Berningers wankele bariton toe om nog meer te zwalpen dan anders.

Het toonde hoe The National met succes zijn vrouwelijker kant is gaan omarmen. Berningers vrouw Carin Besser schrijft mee aan steeds meer nummers: het ruilt de agressie uit songs als ‘Mr November’ door de tederheid van het bloedmooie ‘Oblivions’. ‘I’ve still got my fears’, zong de frontman van de headliner van Pukkelpop daarin, met een bomvolle tent voor de neus en misschien wel de beste liveband van de affiche in zijn rug. Toen stond hij nog op het podium, maar we voelden ons nooit dichter bij hem.

De podcasts van De Standaard