Foto: BELGAONTHESPOT

Mark Guiliana schittert op Jazz Middelheim

Mark Guiliana bewees met een intens optreden met zijn Beat project dat hij terecht artist in residence is op Jazz Middelheim. Herbert Matthew nam op een plezierige wijze met zijn Brexit big band afscheid van ons.

Dag twee van Jazz Middelheim focuste op het gebruik van elektronica in de muziek. Ook Mark Guiliana duikt graag in de elektronica, al blijft hij akoestische drums gebruiken. Het begon met een stem en hij zou nog enkele keren stemmen laten horen. Zijn concert kreeg daardoor Maar het was vooral het samenspel, met toetsenwizard Jason Lindner en bassist Chris Morrisey die de muziek heel spannend maakten.

Lindner bespeelt een elektrische piano, een moog synthesizer en gebruikt nog wat effectapparaten, maar hij haalt er intrigerende muziek uit. Heel intens was ‘Strive’, muziek op een gedicht van Meshell Ndegeocello, gemaakt toen Mark Guiliana drie jaar geleden vader werd. Zijn zoontje liep ergens in het park rond, vertelde hij. Hij haalde er ook zijn kompanen van zijn andere kwartet bij. Saxofonist Jason Rigby kwam erbij voor een versie van Bob Marleys Johnny Was. En daraan dook pianist Fabian Almazan op.

Daarvoor had het Britse kwartet Portico gespeeld. Een optreden met sfeer, maar met een muzikale formule die te veel op herhaling steunde. Met schurende synthesizersounds, heftige bas- en drumsounds en een vervormde saxofoon werd de muziek soms in een jazztextuur gegoten. Heel even kreeg ze wat vaart met een stevige beat en saxofoon, maar de muziek miste spankracht.

Herbert Matthews creëerde een Brexit Big band, waarvoor hij ook een Nederlands koor en enige Belgische muzikanten zoals saxofonist Steven Delannoye en trombonist Lode Mertens inhuurde. ‘The only word left is goodbye’, zei hij. Zelf draaide hij aan wat knoppen, bespeelde een elektrische piano en stuurde wat noise en samples rond. Maar het waren de big band en het koor die het werk deden. Er kwamen ratels aan te pas, hij liet de krant The Daily Mail _ ‘a piece of shit’ _ in stukken scheuren en als confetti rondwarrelen. Er waren maskers met het gezicht van Boris Johnson, de Britse buitenlandminister op. Hij liet het publiek meedoen en gebruikte zelfs een typmachine. De muziek was soms ingetogen, soms somber dramatisch, als om het verdriet en de woede gestalte te geven. Naar het einde werd het feestelijk. Niet altijd even sterk, wat rommelig soms, waardoor nuances en timbres verloren gingen al zat er plezier in die ratatouille, met invloeden uit de Britse cabaret- en zangtraditie, wat excentriciteit en ja ook, hun kwaadheid.

The Cinematic Orchestra stak met en stevig stuk van wal. Het ensemble mengt doordringende drums en bas, gitaar, klavieren en allerlei elektronische sounds, die de leider John Swinscoe uit zijn laptop en ontelbare doosjes haalt. Noem het electro-jazz fusion of kosmische drum ‘n’ bass. Strak opgebouwde stukken wisselden af met lossere. Met schuifelende drums, stiekeme keyboardloopjes en gedreven saxofoonsolo’s werd een jazzcontext opgeroepen. In de songs met de zangeressen werd dan weer een gladder pad bewandelde. Soms is de muziek vindingrijk opgebouwd, met een emotionele kracht, dan weer mist ze speelsheid en spanning. Vaak had ze enige grandeur.

Vandaag is een hommagedag op Jazz Middelheim. Tony Allen herinnert Art Blakey, The Mingus Big Band Charles Mingus, Bill Frisell John Lennon en pianist Randy Weston herdenkt Thelonious Monk. Zondag komt het Ierse monument Van Morrison langs, voorafgegaan door Dans Dans, Becca Stevens en Mark Guiliana met studenten.