Foto: Koen Bauters

Als twee toffe nonkels dansen

Al wordt hij volgend jaar vijftig, op de energie van Koen Wauters staat geen rem, zag onze man in het Sportpaleis.

Als je met één kilocalorie een liter water één graad kunt verwarmen, dan verbruikt Koen Wauters genoeg energie om een Sportpaleis vol water tot het kookpunt te brengen. Figuurlijk lukte het in elk geval meteen: al bij het refrein van Droomscenario, het eerste in een rij van 34 (!) nummers, gingen 35.000 armen in de lucht, tot hoog in de nok.

Nee, op de energie van Wauters staat geen rem, al wordt hij volgend jaar vijftig. Dat we hem op het grote scherm af en toe diep zagen in- en uitademen tussen twee nummers door, de blik op oneindig, bewees dat ook hij maar een mens is. Het verschroeiende tempo van de show had geen effect op zijn zang: toonvast zingen en tegelijk heen en weer hollen, het is zelfs grote popsterren niet altijd gegund. Wauters miste geen noot, ook niet in de hoogte.

Jammer dat zijn stem in de mix soms te weinig naar voren kwam – bij momenten stonden er dan ook zestien muzikanten op het podium, strak in het gareel gehouden door drummer Herman Cambré en bassist Vincent Pierins.

De ceo met een glas te veel op

Wat grote popsterren wél hebben, is een visueel verbluffende show met uitgekiende choreografieën. Die had Clouseau grotendeels thuisgelaten, ook al werd de show (net als het jongste album) Clouseau danst gedoopt en zagen we vorige week al tv-beelden van uitputtende trainingen in een dansstudio. De choreografische verwachtingen werden niet ingelost: de danspassen werden vooral uitgevoerd door acht dansers met Het swingpaleis-allures. Als de broers Wauters af en toe een korte en ingeoefende choreografie uitvoerden, kwam het wat krampachtig over. Vooral bij Kris: de man weet hoe hij een song moet schrijven en arrangeren, maar op de dansvloer lijkt hij op de ceo van het bedrijf die op het kerstfeest een glas te veel opheeft.

De battle tussen Koen en Kris, elk gesteund door vier dansers, was best aardig, maar dat lag heus niet aan de Wautersen. En de knipoog naar Smooth criminal van Michael Jackson? Niet doen, jongens. Enkel in Dansen kon Koen Wauters overtuigen met zijn linedance.

Lichtmuur uit de jaren 90

Elke pols in het publiek was voorzien van een lichtgevend polsbandje dat op commando oplichtte. Dat is niet meer nieuw, maar het bracht de sfeer tijdens onder meer Nobelprijs en Brandweer (in een springerige ska-versie) een niveau hoger. Wat daarentegen niet altijd hielp, was de lelijke lichtmuur. Hoe een dure opstelling er toch zo goedkoop kan uitzien, het is ronduit bewonderenswaardig. De graphics leken op screensavers uit Windows 98, op de best of van WordArt, soms op de generiek van een tv-show uit 1992.

Bleven gelukkig wel overeind: de greatest hits, het oprechte enthousiasme en de drive. Tijdens het zesde nummer, Keer op keer, klom Koen Wauters al hoog de tribune in om tijdens het zingen te poseren voor selfies. Clouseau wordt volgend jaar dertig, maar de groep blijft fris en live sterk. De klad zit er lang niet in, behalve in de stinker Tijd om te leven dan, maar deze show verraste wel minder dan pakweg In ‘t midden of In ‘t lang, waarmee begin jaren 2000 tientallen Sportpaleizen volliepen. Zodra de benen wat strammer worden, is het zelden een goed idee om krampachtig te gaan dansen. Dat zal het publiek wel doen, al worden ook daar de gewrichten wat ouder.

 
Als twee toffe nonkels dansen
Foto: en Bauters
Als twee toffe nonkels dansen
Foto: Koen Bauters
Als twee toffe nonkels dansen
Foto: Koen Bauters
Als twee toffe nonkels dansen
Foto: Koen Bauters

****

Clouseau danst, gezien op 10/12 in het Sportpaleis. Nog te zien op 7 januari 2017.

De podcasts van De Standaard