Foto: AP

De 5 beste cd's van de week

Yoko Ono wordt van onder het stof gehaald, Field Music brengt pop met passie en Rokia Traore raakt gevoelige snaren.
1

Rokia Traore - Né so

Bezorgdheid uit Mali

De Malinese zangeres Rokia Traore (44) plooide zich voor haar zesde album terug op zichzelf. In Bamako schreef ze een aantal songs, gebaseerd op haar ervaringen met de oorlog in 2013. De songs baden in een nieuw realisme. Enerzijds vieren ze de kracht van liefde en wijsheid, anderzijds beseft de zangeres hoe pijnlijk oorlog voor veel mensen is.

Voor wie? Luiten, gitaar en zang op een bedje van funk: moet kunnen.
naar de recensie >

2

Field Music - Commontime

 

Je mag gerust jaloers zijn op de intelligente manier waarop de broers Peter en David Brewis de popmuziek te lijf gaan.De post-punk en college rock van de vorige platen maakt plaats voor melodieuze, catchy pop.Een mooi evenwicht tussen vakmanschap en buikgevoel.

Voor wie? Denk Talking Heads en aanverwanten.

3

Yoko Ono - Yes, I’m a witch too

 

In 2007 betoonde een aantal nieuwlichters eer aan Yoko Ono door haar songs te herwerken. Dit nieuwe album is een vervolg. Zeventien songs worden geremixed of opnieuw uitgedacht door een boeiende club, waaronder Death Cab For Cutie, Tuneyards en Moby. Het is natuurlijk vooral interessant te zien hoe modern Ono’s werk vandaag kan klinken en hoe veelzijdig de gevraagde artiesten de songs aanpakken.

Voor wie? Een nostalgische trip met de voetjes in het nu.
naar de recensie >

 

4

Sia - This is acting

Moeten er nog hits zijn?

'This is acting' is het tweede album van Sia sinds ze zelf een superster is geworden. Melodrama en pathos domineren, gepolijste hiphopbeats lonken naar een jong publiek, cheesy synthesizers verlenen de songs een slimme, commerciële klefheid. Zo doet dit album uiteindelijk aan als een masterclass in songschrijven voor de hitparades.

Voor wie? Lekker meebekken is wel uw ding.
naar de recensie >

5

Nonkeen - The Gamble

Pubers met een plan

Drie jeugdvrienden die ooit amateuristische radioshows maakten en die meer dan twintig jaar later samen een debuutalbum uitbrengen? Het klinkt te mooi om waar te zijn. Een van hen is Nils Frahm, superster van het hippe neominimalisme zo geprezen dat Nonkeen al bij voorbaat als prestigeproject wordt omschreven. Maar de muziek doet ordinairder aan dan verwacht. Innoverend is het niet, charmant wel.

Voor wie? St. Germain en Boards of Canada klinken u bekend in de oren.
naar de recensie >

De podcasts van De Standaard