DE PIJN VAN HET MAGAZIJN. Transfers in medialand


Ik had, net als u, op deze plaats graag de volgende aflevering van Stand van Zaken, de zeer gewaardeerde column van Stefaan Michielsen gelezen. Helaas, Stefaan heeft vorige vrijdag de deur aan de Gossetlaan achter zich dichtgetrokken (geen eenvoudige opdracht, want het is een schuifdeur) en verkent nu in opdracht van een andere werkgever nieuwe economische horizonten. Na de overstap van Stef Wauters van VRT naar VTM, een nieuwe ophefmakende transfer in medialand.

Er mag geen misverstand over bestaan: niemand misgunde Stefaan na zeventien jaar trouwe dienst een lucratieve transfer naar het buitenland. Madrid en Rome hebben nu eenmaal meer uitstraling dan, pakweg, Kobbegem. Het gedroomde scenario zag er in onze ogen als volgt uit: gedurende een vijftal jaar de Estado de Cosas of de Come stanno le cose schrijven voor een paar miljoen lezers van El Pais of La Repubblica, waarna de auteur kan terugkeren naar de heimat om zich neer te vlijen op de trappen van een splinternieuwe villa met zicht op het Hageland.

Maar zo is het dus niet gegaan. Stefaan vertoeft nog altijd in deze contreien en geld is dus wellicht niet het motief. Wat is dan wel de drijfveer voor zijn transfer?

Het is alleszins toeval dat zijn vertrek samenvalt met het einde van de Generale Maatschappij van België. Het klopt dat Stefaan zijn grootste successen tot dusver geboekt heeft met publicaties over overnamegevechten in de Belgische haute finance, maar het lot van de Oude Dame uit de Koningsstraat was al langer bezegeld. De ooit zo prestigieuze holding was sinds jaren een hol ding.

Volgens andere bronnen vonden zijn kinderen het niet meer zo leuk om voortdurend ten tonele gevoerd te worden in de Stand van Zaken. Vooral de aflevering over zakgeld, waarin ze vernamen wat de anderen verdienden, zou kwaad bloed gezet hebben. Een onafhankelijke bevestiging van die theorie was echter niet te vinden.

Stefaans sterkte was het uitvergroten van micro-economische gegevens (zeg maar het niveau van de individuele consument of ondernemer) naar het macro-niveau. Tien seconden besparing bij het invullen van de belastingaangifte kon op die manier drie procent extra economische groei opleveren.

Onvergetelijk blijft zijn bijdrage over de prijs van de minuscule mayonaisepotjes die ook in ons bedrijfsrestaurant te koop zijn. Uitvergroot naar industriële hoeveelheden leverde dat een astronomische winstmarge op. Over dat artikel wordt in de sector van de oliehoudende zaden nog altijd gepraat, maar het is zeker niet uit die hoek dat voor Stefaans vertrek gelobbyd is. Stefaan bleef het product immers trouw. Wel bracht hij sindsdien zijn mayonaise mee in magnum-bokalen van het huismerk van een goedkope supermarkt. Collega's met een acute behoefte aan slasaus klopten nooit tevergeefs bij hem aan.

Neen, de oorzaak zit dieper. Als overtuigde aanhanger van het marktmechanisme huldigde Stefaan een diep geloof in de confrontatie van vraag en aanbod. Hij is fundamenteel in de war geraakt doordat vraag en aanbod in dit geval van dezelfde kant kwamen. Voor een orthodoxe denker als Stefaan was het een onweerstaanbare uitdaging (u vroeg zich wellicht al af waar het woord bleef) om dat fenomeen ter plaatse te gaan bestuderen.

En laten we het positief bekijken: misschien levert het ooit nog een Nobelprijswinnaar economie op van wie we voordien al gehoord hadden.

P.S.: Stefaan, je blijft altijd welkom, maar mochten we in je nalatenschap nog ergens een begonnen pot mayonaise aantreffen, dan lijkt het ons raadzaam die toch maar al aan het Federaal Agentschap voor de Voedselveiligheid te overhandigen.