Foto: AFP

‘Gaf Zuckerberg maar evenveel om onze privacy als om die van zichzelf’

Joe Veix, een freelance journalist uit het Amerikaanse Oakland, wou Mark Zuckerberg beter leren kennen door zijn huisvuil uit te spitten. Maar dat leek moeilijker dan aanvankelijk gedacht.

Het idee was simpel. ‘Ik wou aan de hand van een analyse van zijn huisvuil een profiel opstellen van Mark Zuckerbergs interesses en gewoontes. Deze informatie wou ik verkopen aan bedrijven die interesse hebben in het profiel “18-35 jarige miljonair”. Een soort fysieke versie van het businessmodel van Facebook’, schrijft Veix.

Het blijkt echter niet zo simpel om het afval van de ceo te stelen. Nadat hij er zeker van was dat afval stelen in de VS legaal is, besloot hij gewoon een zak te ontvreemden op de dag van de ophaling. Maar na een lange zoektocht bleek er helemaal niets te stelen. Het afval van Zuckerberg belandt namelijk nooit op de stoeprand. ‘Wat gebeurt er met het afval van Mark Zuckerberg? Versnippert hij het? Verbrandt hij het? Eet hij alles op? We zullen het nooit weten’, besluit Veix.

Privacy

De week na zijn mislukte poging om afval van Zuckerberg te stelen, brak het privacyschandaal uit rond Facebook. Het Amerikaanse bedrijf heeft zware imagoschade geleden omdat Cambridge Analytica de profielen van vijftig miljoen gebruikers in handen kon krijgen en inzetten voor politieke beïnvloeding. Persoonsgegevens van tientallen miljoenen gebruikers werden zo bij de Amerikaanse verkiezingen van 2016 misbruikt.

Het schandaal knaagde aan Veix. ‘Zuckerberg heeft zoveel data over mij en mijn vrienden tot zijn beschikking, en wij mogen niets over hem weten.’ Veix kon niet dicht genoeg geraken om afval te stelen, Zuckerbergs huizen zijn namelijk omringd door beveiligingsagenten, muren en elektrische beveiliging.

‘Het is interessant om te beseffen dat privacy een privilege wordt van de rijken. Niet iedereen kan een leger agenten inschakelen. Zullen deze privileges worden doorgetrokken in onze digitale leven? Gaf Zuckerberg maar evenveel om de privacy van de wereld als om die van zichzelf’, besluit Veix.