Bazart: beter traag naar het sportpaleis

Het is een kwestie van weken, eerder dan maanden, voor we Bazart een ‘gevestigde waarde’ gaan noemen op de festivals.

Hun debuutplaat is negen maanden uit, straks staan ze in het Sportpaleis. Vorig jaar vulden ze de Klub in Werchter, dit jaar de Barn. En u voelt ons aankomen: we zijn niet zeker of dat niet te snel is.

Uiteraard werd het slangendansje waarmee Mathieu Terryn opkwam op gekrijs onthaald, en werd ‘Nacht’ even later zeer schel meegezongen. ‘Holy shit, wat zijn jullie met veel’, zei hij met een rood hoofd, en dat zorgde alweer voor gekrijs. Als dat even ophield, hoorde je dat ‘Tunnels’ slordig klonk, en dat Terryn soms niet erg zuiver zong.

Halverwege, vanaf ‘Zienderogen’, met een mooi rinkelende, hoopvolle gitaarlijn van Simon Nuytten, kreeg de groep meer grip op de zaak. Terryn haalde af en toe zijn meest wulpse falset boven. ‘Echo’ was mooi opgebouwd, met vervormde achtergrondzang van Oliver Symons. ‘Kloon’ vloeide ambitieus van een loom begin naar ijle elektronica en barstte uit in een stukje dance. Goed, Bazart kan echt wat meer uptempo materiaal gebruiken.

‘Chaos’ deed zijn naam eer aan: terwijl we bedolven werden onder witte confetti, sprong Terryn van zijn catwalk, greep de pols van een gelukkige fan en hees zich op de nadarafsluiting, waar honderden handen naar hem strekten. En uiteraard zong iedereen minutenlang dat ze liever snel naar de hel dan traag naar de hemel gaan - een van Terryns betere oneliners.

De fans waren in de wolken, maar wie nog niet bekeerd was, werd het ook niet in dit concert, dat niet het raffinement van de platen had. Beter traag naar het Sportpaleis, jongens.