• Mastodon

Dit waren de tops en flops op Graspop

'Na dit optreden is iedereen zijn stem kwijt! Do we have a deal Graspop?' Welke artiest liet de wei verschroeid achter, wie kreeg het vuur niet aangewakkerd? Onze journalisten lieten dit weekend de 'wall of death' van Graspop op zich afkomen, en maakten hun selectie.

TOPS

1

Mastodon

Machtig Mastodon

Melodisch, mokerzwaar, en nog iets met een M. Dat is Mastodon - M! Met een monster - M! - van een set bracht bracht het viertal zonet een wei van bewondering op zijn knieën.

Haal de snelheid let 50 bpm naar beneden en je hebt stoner. Doe er nog een tikje bij en je hebt trashmetal. Of hou het gewoon zoals het is, full force, en zoals het je simpelweg omver blaast. Loodzware gitaren maar wel aan lichtsnelheid, boenkend pompende bas, wij lusten dat. Gooi daar nog een drummer met vier armen bij en je hebt de M van Mastodon.

Mastodon speelt geen sets om 10.000 man op te laten springen. Dit is gewoon overrompelen in één lange geweldige flow.

2

Hatebreed

'Today we go hard!'

Na dit optreden is iedereen zijn stem kwijt! Do we have a deal Graspop?' Geef Jamey Jasta een wei en hij zweept ze op. Onder een brullende zon staat hij met Hatebreed garant voor een stevige portie Destroy Everything. En hij brult even hard terug.

Het is al de achtste keer dat ze Dessel een doef op het gezicht komen geven, en wat ons betreft mogen ze onmiddellijk vastgelegd worden voor GMM 2018.

Hun trashy hardcore blijkt exact wat de overhitte Graspopweide nodig heeft. Born to bleed, Perseverance, This is now En As diehard as they come worden meegeschreeuwd en kapotgemosht. Oren, armen en benen, alles gaat eraan in de circle pit. 'Are you sweating your balls off yet? It's the last day, so today we go hard! Are you with me Graspop!' Met plezier, Jamey! Tot volgend jaar.

FLOPS

1

Deep Purple

Purple, maar niet Deep genoeg

Purpendicular, Abandon, Bananas, Now what? Allemaal namen van Deep Purple-platen van de voorbije 20 jaar. Allemaal platen die het grootste deel van het publiek dat zaterdagavond voor de main stage verzamelde waarschijnlijk niet in huis heeft. En dat maakt lekker niets uit.

naar de recensie >
2

Europe

Aftellen naar de Final Countdown

Gezocht en niet gevonden: de massa die hartstochtelijk zat te wachten op Europe. Geen band op de Graspop-affiche glimlachte hagelwitter dan de Zweden - of rinkelde vrolijker met een tamboerijn - maar hun naam zagen we amper opduiken op de duizenden bandshirts die over de wei dwaalden.

naar de recensie >
3

Max and Igor Cavalera

Roots, met dank aan Lemmy

Als de broers Cavalera uitnodigen voor een trip down memory lane in de vorm van 'Return to Roots', wie zijn wij dan om neen te zeggen?

Op de bezetting na lijkt er niet gruwelijk veel veranderd sinds ik ze zo'n 20 jaar geleden de eerste keer zag op Rock Werchter. De acht miljoen trommels die Igor mee heeft voldoen nog altijd niet, zodat broer Max zijn flying V om de paar nummers weghangt om mee te drummen.

De volgende match van Rode Duivels is pas in augustus maar de bro's zijn wel in voetbalshirt opgedaagd. Daarbij valt op te merken dat Max Cavalera intussen zo'n buik... euh... spieren heeft ontwikkeld dat hij alleen nog in een oud T-shirt van Marc Wilmots past.

Maar wat moeten we nu onthouden van zo'n retroconcert? Wel, dat ze hun eigen nummers nog altijd als de beste kunnen spelen, maar dat ze wel 'Ace of Spades' nodig hebben om de wei echt op gang te krijgen. En dat ze in volle daglicht wat ongevaarlijk lijken.

Foto's: Koen Bauters