Foto: belga
Mark Vangheluwe, van zijn 5de tot zijn 19de misbruikt door bisschop Vangheluwe

‘Nonkel Roger zei: “Gij zijt de enige, de engel”’

Vijftien jaar lang werd Mark Vangheluwe misbruikt door Roger Vangheluwe, zijn nonkel-priester en later bisschop. Over zijn leven na en met dat misbruik schreef hij een boek, Brief aan de paus. In dS Weekblad vertelt hij één keer zijn verhaal. ‘Ik ben geworden wie ik nu ben door wat hij met mij gedaan heeft. Daar valt niet aan te ontkomen.’

Eén keer wou Mark Vangheluwe met de pers praten, en dan nooit meer. Daarna zal hij zwijgen en zijn boek laten spreken. Zaterdag leest u in dS Weekblad het verhaal van Vangheluwe, aan de hand van een aantal citaten uit dat boek. Hieronder leest u alvast een passage. 

Het lijkt erop dat ik een gewone gelukkige jeugd heb gehad, de foto’s en de filmpjes die vader maakte bewijzen dat ook, maar ze zeggen niet alles. De werkelijkheid is soms anders dan mooie beelden uit het verleden. Op foto’s is niet te zien hoe er in mijn jeugd een soort bacterie ongemerkt bij mij binnengedrongen is en het leven veranderde. De microbe zette zich vast en verspreidde zich door het hele lichaam, zoals olie zich verspreidt op zee en niet meer op te ruimen valt. De aandoening tastte op de duur mijn hele doen en laten aan en maakte me het leven haast onmogelijk. De ziekte leek besmettelijk want heel de familie deelde in de brokken.

‘Ik heb lang op dit boek gebroed. Ik was rond de dertig toen ik voor het eerst iets op papier heb gekregen. Het was toen ik nog werkte als vrachtwagenchauffeur. Tijdens een helse nacht begon ik achter het stuur van mijn camion te flippen. Het was alsof ik een flashback had. Ik ben gestopt, toen heb ik alles gekrabbeld op een bestelformulier wat in mij opkwam. Ik was van de wereld aan het vallen. Ik probeerde het met woorden te vatten. Om die onrust kwijt te raken, dat vluchten. Ik heb miljoenen kilometers gereden met de vrachtwagen om toch maar niet de werkelijkheid onder ogen te moeten zien. Tot mijn rug helemaal kapot was.’

‘De keiharde feiten heb ik toen neergeschreven in honderden pagina’s. Het misbruik. Om het later te kunnen herlezen. Maar van die zaken heb ik praktisch niets gebruikt in mijn boek, de herinneringen wel, maar niet de harde feiten. Die harde feiten zijn te grof. Of ik de enige was? Nonkel Roger zei: “Gij zijt de enige, de engel”.’

‘Ik weet niet of ik dat geloven moet. Maar ik moet zwijgen daarover, want ik kan niets bewijzen. En ik mag niet in de naam van anderen spreken.’

Zaterdag vertelt Mark Vangheluwe in dS Weekblad eenmalig zijn verhaal. Hij praat onder meer over waarom hij dit boek schreef ('Het moet een einde zijn aan iets dat niet eindig is'), over de steun van zijn vrouw ('Zij heeft de dikke bolster rond mijn ziel geopend') en over de rol van kardinaal Danneels ('Hij heeft me behandeld als een klein nietig ventje'). 

‘Ik was liever de zanger van Spinvis of Het Zesde Metaal geweest. Of wereldkampioen wielrennen. Maar het is niet anders. Uiteindelijk is het alleen maar dit wat ik kan bieden. Dit is wie ik geweest ben en wie ik nu ben.'

‘Brief aan de paus’ van Mark Vangheluwe is verschenen bij De Bezige Bij.