Bazart: hard werken voor de aardbeving

Clubshows en festivaltenten, allemaal goed en wel. Maar hoe bracht Bazart het ervan af in hun eerste échte arena? Zonder kleerscheuren, en mét spannend nieuw materiaal.

Hoezo, gillende tienermeisjes? In de drommen aanschuivers voor de Lotto Arena spotten we flink wat pubers, maar vooral veel dertigers en veertigers: weinig Vlaamse groepen spreken zo’n breed publiek aan als Bazart. Dat moet ook met hun parcours – straks schiet er in Vlaanderen geen zaal meer over die de Gents-Antwerpse groep niet minstens twee keer heeft uitverkocht. Bij de dubbele Lotto Arena flikten ze dat zelfs nog vóór hun album Echo uitkwam, een stunt waarover concertboekers zich nog altijd in de haren krabben.

En dus had de band wat te bewijzen. De elektropop-in-het-Nederlands van Bazart is dodelijk hip en feilloos gemaakt, maar mist soms de bezieling om anderhalf uur te begeesteren. Gelukkig nam de band na de release van hun plaat – en de karrenvracht MIA’s die erop volgde – de tijd om de riem eraf te gooien en de set te herdenken naar arenaproporties.

Krafwerkmoment

Zanger Mathieu Terryn had zijn danspasjes bijgevijld en moonwalkte dat het een lieve lust was. Drummer Robbe Vekeman mocht eindelijk eens flink doormeppen. De lauwe electro-ballad ‘Kloon’ kreeg een Goose-achtige remix mee, en ‘Goud’ werd afgetrapt met een Bazart-goes-Kraftwerkmoment waarbij het drietal plaatsnam achter vocoders en synthpads. Singles ‘Chaos’ en ‘Nacht’ zagen hun lange periodes aan de top van StuBru’s De Afrekening beloond met uitgebreide meezingsessies, en het nieuwe materiaal stelde niet teleur. ‘Era’ is een electro-knaller in falsetto die hard deed denken aan synthspeler Oliver Symons’ soloproject Warhola. En met het broze, akoestische ‘Noodweer’ mikt Bazart zowel op het kampvuur als op magie op een festivalwei.

Toch liep het niet van een leien dakje. Een keer of tachtig vroeg Terryn of de Lotto Arena er klaar voor was, en telkens was het antwoord twijfelachtig. Tot ruim halfweg de set bleef het tribunepubliek halsstarrig zitten, als om te zeggen: toon eens waarom jullie die hype verdienen. En waar Bazart bij eerdere shows teerde op het gegarandeerde aardbevingsmoment in megahit ‘Goud’, schakelden ze nu een versnelling hoger om hun eigen epicentrum te worden. ‘Zo gaan we niet naar huis’, brieste Terryn, de blik verwilderd, de microfoon kapot brullend, het lichaam alle kanten op stuiterend. Toen de zaal uiteindelijk toch aan het springen ging, klonk het opgelucht: ‘Dank u’.

‘Meevalt, als het meevalt op het einde’, luidt het in ‘Goud’. En ja, dat deed het zeker. Straks geloven we het nog, en duurt het feest voor Bazart écht oneindig.

Bazart, gezien op 31/3 in Lotto Arena, Antwerpen. Ook vanavond nog, maar dat concert is uitverkocht.

Hun eerste show in een enorme zaal: ook voor Bazart is dit tweeluik een unieke ervaring. Voor het concert maakten ze tijd voor een interview met De Standaard.

'Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel'. Grijsgedraaid is een understatement als we het over het nummer 'Goud' van Bazart hebben. Maar hoe goed kent ons land de tekst van 'Goud'? Wij gingen de straat op.