Paul McCartney vindt dat Parijs een feestje verdient

In een uitverkocht Bercy liet Paul McCartney horen dat zijn stem barsten vertoont, maar dat hij overloopt van energie om straks Werchter een geschiedenisles te geven.

‘Parijs is altijd mooi, en vanavond gaan we er een groot feest van maken, want jullie verdienen dat’. Meer woorden besteedde Paul McCartney niet aan het trauma waarmee de ‘city of light’ sinds de aanslagen opgezadeld zit, maar ze waren duidelijk genoeg.

Op zijn 74ste is Sir Paul nog ‘alive and kicking’. Er zitten serieuze barsten in die bekende stem, en hij holt echt het podium niet rond, maar hij zag er goed uit en had energie te over. De videoschermen toonden dan wel de rimpels en oogzakken, maar even goed hoe zijn mimiek steevast meeging in de hoge noten en de emotionele teksten.

Bercy was het tweede Europese concert in zijn nieuwe wereldtournee, die zo’n 25 steden aandoet. Er zitten ook twee festivals in: Pinkpop in Nederland en Rock Werchter. Het zal de eerste keer zijn dat ‘Macca’ in België een festival speelt, en pas de vijfde keer dat hij hier überhaupt speelt.

Beginnen met ‘A hard day’s night’ was knallen natuurlijk. McCartney in grijs pak, met zo’n typisch jasje zonder kraag, en zijn Hohner-basgitaar als een relikwie in de aanslag. Na ‘Save us’ ging hij meteen verder in ‘Can’t buy me love’ en een eerste demonstratie van zijn goedbedoelde, maar gebrekkige Frans. ‘Salut les copains’: hij moet zich het gelijknamige popblad even herinnerd hebben.

Het concert duurde drie uur. De band speelde 37 songs, waarvan 21 Beatles-nummers en zes liedjes van Wings, McCartney’s band die in de seventies furore maakte. Het was geen loutere hitshow: vele klassiekers ontbraken en we kregen ook obscure songs als ‘I’ve got a feeling’, ‘You won’t see me’ en zelfs ‘In spite of all the danger’, de eerste opname van The Beatles (als The Quarrymen) ooit.

Met ‘Letting go’ en ‘Let me roll it’ kreeg het concert van in het begin een stevige drive mee, die de goeie band nog wat beklemtoonde door een stukje ‘Foxy Lady’ van Jimi Hendrix toe te voegen. Rusty Anderson ging ruig tekeer op gitaar, drummer Abe Laboriel zong vaak ook een goeie tweede stem. Het vonkte, en enkel McCartney’s stem hapte een beetje naar adem. Niet onlogisch, maar het was zoeken naar een juist gebruik.

Dat kwam er na een goed half uur, toen de zanger achter zijn piano ‘Maybe I’m amazed’, zijn ultieme liefdessong voor zijn overleden echtgenote Linda ten beste gaf, met geweldig veel passie. Er daalden wat schermen neer, het podium werd kleiner en in semi-akoestische opstelling speelde de groep een lange rij klassiekers als ‘And I love her’ en ‘Blackbird’.

McCartney bijna solo te horen was ontroerend, omdat zijn oude stem in al haar menselijke verweerdheid volkomen geloofwaardig was. Zo maakte hij van ‘Here Today’, dat hij bijna twee jaar na de dood van John Lennon schreef voor zijn vriend, zo’n boeiend moment dat het publiek spontaan ‘Give peace a chance’ ging zingen. Wat McCartney dan weer meespeelde. Fijn.

Vanaf dan ging het in crescendo met steeds meer Beatles-songs, en dan vooral een geweldig ‘For the Benefit of Mr. Kite’, glansrijk van alle toetsen voorzien door Paul Wickens. ‘Back in the USSR’ was een mokerslag vol psychedelische ruis en wilde koortjes, en ‘Live and let die’ barstte uit in een salvo vuurwerk.

Maar hét moment van de avond was besteld, en het is elke avond met Macca hetzelfde, en even ontroerend: een volle zaal die luidkeels, minutenlang ‘Hey Jude’ meezingt, een van dé anthems van de babyboomers, en een klassieker die je al duizend keer beu was, tot je hem op zo’n avond opnieuw hoort en gewoon gaat meezingen.

Er volgde nog een lange bisronde, ingezet met ‘Yesterday’ en triomferend in ‘Carry that weight’, nog zo’n bestelde zangronde. McCartney had drie uur non-stop op dat podium gestaan, nauwelijks iets gedronken, en tenzij we echt slecht zien, was op zijn witte hemd geen zweet te zien. Hypergezond, die kerel. En nog steeds in vorm.

Paul McCartney speelt op donderdag 30 juni op Rock Werchter.