Oppassen is de boodschap!

Het verdriet van de Franse automobilist

Er is groot onheil op komst, meent de overgrote meerderheid van de Franse automobilisten. Immers, vanaf 1 juli 2018 mag je nog slechts 80 kilometer per uur rijden op de Franse gewestwegen. Deze snelheidsbeperking geldt voor alle wegen zonder fysieke rijbaanscheiding, zoals een vangrail of een vluchtheuvel. Ik zie eerlijk gezegd nog niet hoe Franse bestuurders zich aan die nieuwe regel gaan aanpassen, want ze vinden 90 kilometer per uur duidelijk al véél te traag...

Als politicus kan je onmogelijk populair worden met dit soort maatregelen, en toch willen premier Edouard Philippe en zijn regering dit kost wat kost er door krijgen. Snelheid blijkt hier de grootste oorzaak te zijn voor ongevallen met letsels. Dit land telt meer dan drie duizend verkeersdoden per jaar en daar wil deze regering dringend iets aan doen. Alleen de gemiddelde Fransman heeft daar geen oren naar. Na het rijbewijs met punten en de “péages”, nu ook dit nog eens! Al vaak heb ik in onze chambres d’hôtes hierover gediscussieerd met Franse gasten. Ik begin mijn betoog dan met de uitleg dat er in België geen tolwegen zijn, maar dat elke autobezitter een jaarlijkse verkeersbelasting betaalt, zelfs zonder de snelweg te gebruiken. Het Franse systeem is voor wat mij betreft dan wel eerlijker: alleen de gebruiker van de “autoroute” betaalt. Meestal wordt het dan wel stil aan de Franse kant. Ook het feit dat er in België een regel is die zegt dat je op dat soort wegen maar zeventig mag rijden, is hun natuurlijk onbekend.

Fransen en snelheid, het is een oud zeer natuurlijk. Ik ben er van overtuigd dat de theoretische rijlessen hier niet zijn zoals in België. Volgens mij beginnen ze hier met regel 1: duldt nooit dat een andere auto voor je rijdt, maar haal in. Bochten of tegenliggers zijn een detail, wat dat betreft. Inhalen is de boodschap, zelfs al is dat een beetje gevaarlijk. Toen wij hier negen jaar geleden kwamen wonen, stelden we vast dat bumperkleven op de smalle landelijke wegen een normale zaak was. Ik hou daar niet zo van, maar ja op die kronkelende kleine wegen van de Aveyron kan je onmogelijk inhalen. Zelfs een Franse chauffeur kan dat niet. Ik nam dan ook al snel de beslissing om mij, zodra de gelegenheid zich voor deed, aan de kant te zetten zodat die gehaaste Fransman door kon rijden. Na een tijdje begon het mij te dagen dat dit niets met mij te maken had, noch met mijn auto, noch met mijn rijstijl. Neen, het lag allemaal aan mijn nummerplaat! Er hing namelijk nog een Belgische nummerplaat aan onze auto en een “toerist” die moet je sowieso inhalen. Toen we een Franse nummerplaat hadden voor onze auto, stelden we plots vast dat het gedaan was met dat bumperkleven. Nochtans, zowel de auto, als de chauffeur, als de wegen waren hetzelfde gebleven. Alleen die nummerplaat was anders. Men gaat er dan ook van uit dat buitenlanders totaal niet weten hoe er hier moet gereden worden. En dat is ook zo. Op onze kleine kronkelwegen mag je, indien er geen verkeersborden staan die dit tegen spreken, nu nog negentig kilometer per uur rijden. Maar…ik raad u ten zeerste af dit ook maar te willen proberen. Zelfs bij zeventig kilometer per uur ga je na de eerste bocht al het decor in.

Op de wat grotere gewestwegen mag je dus straks maar tachtig meer rijden. Wat een ramp, want als je daar nu de toegelaten maximumsnelheid respecteert -negentig dus- dan zoeven ze je de één na de ander voorbij aan minimum honderd en tien per uur. Ja natuurlijk, want ze moeten toch kunnen inhalen, nietwaar? En diezelfde chauffeurs zouden nu moeten de discipline opbrengen om een slakkengangetje van tachtig per uur te respecteren?

De situatie op dit moment is dus dat je normaal negentig mag rijden. Om de haverklap heb je bepaalde stukken waar je maar zeventig mag. Dat gaat dus nog. Straks gaan we echter voortdurend moeten wisselen tussen tachtig en zeventig, en weer tachtig en weer zeventig, of was het hier nu toch al weer tachtig? Of neen, nog altijd zeventig?

Een ander niet te verwaarlozen element is de timing om dit door te voeren. Vraag je maar eens af waarom dit op 1 juli begint, wanneer massa’s vakantiegangers uit heel Europa zich naar hier in het Franse zuiden begeven voor die welverdiende vakantie?  Neen, ik weiger te geloven dat die datum toevallig gekozen is. Geloof me, dat wordt “kassa, kassa, kassa…”

Het voorstel hard maken, zodat het ook in het verkeersreglement kon opgenomen worden, bleek een harde noot om te kraken. Massaal protest en eindeloos gemor kregen we de voorbije maanden als reactie op die aangekondigde maatregel. Zodanig, dat het tot nu duurde vooraleer men definitief tot een beslissing kon komen. Dat is dan ook zo laat en zo dicht bij die eerste juli, dat het duidelijk wordt dat men in die korte periode nooit alle borden met negentig kilometer per uur kan vervangen door hun broertjes van tachtig per uur. Liefst twintig duizend borden moeten vervangen worden. Dat doe je dus niet in enkele dagen. Eén garantie is er echter: de automatische flitsers zullen wél klaar zijn op 1 juli en dus overtreders onverbiddellijk op de foto zetten. En geloof me, er staan er veel in Frankrijk, heel veel!

Dat laatste resulteert nu al in een oproep van verschillende groepen tegenstanders om burgerlijk ongehoorzaam te zijn en de boetes niet te willen betalen. Een bord dat zegt dat je negentig mag rijden, terwijl je geflitst wordt zodra je meer dan tachtig doet, is niet wettelijk, stellen zij.

Dit alles doet mij toch wel terug denken aan de maatregel van een paar jaar terug toen iedereen in Frankrijk verplicht twee alcoholtestertjes in de auto moest hebben. Ook daar was toen heel wat rond te doen. Als je voor je in de auto stapte een tester gebruikte en als dan bleek dat je zonder problemen mocht rijden, dan was je al direct in overtreding. Je had immers maar één alcoholtestertje meer in de auto. Bijkomend probleem was dat die dingetjes die verkocht werden aan één Euro per stuk na een tijdje niet meer te krijgen waren. Alles stocks waren uitgeput en de fabrikant kon niet volgen.  Uiteindelijk werd die maatregel maar weer in de koelkast gestopt en spreekt niemand daar nog over.

Maar goed, zo’n vaart zal het dit keer wel niet lopen zeker? Ik ga mij in alle geval straks wel aan die tachtig proberen te houden.  Alhoewel, de Préfecture zou dan ook nog eens uitzonderingen mogen inroepen per departement, hoorde ik onlangs. Het wordt dus heel goed oppassen. (Chris Verbeke)